COLUMN: Demotie

20 mei 2015
in Category: COLUMNS, ZUID
0 4453 1
COLUMN: Demotie

COLUMN: Demotie

Het lezersprofiel van de gemiddelde RIO-lezer ken ik niet. Op fotootjes zie ik steeds jong en aanstormend talent. Ik hoop binnen afzienbare tijd mijn zevende decennium in te treden. Zoals van mij gewend: een persoonlijk verhaaltje over de klus die te klaren is op de Afrikaandertuin. Hoedt u voor teveel vrolijkheid.

De Afrikaandertuin vraagt er om bespeeld te worden. Hoewel midden in de stad met talloze vensters die kijken en talloze passanten voorbij trekkend, biedt de plek geborgenheid. Bloemen en planten roepen dat blijkbaar op. Voor het derde achtereenvolgende jaar deze zomer het openluchttheater, wat begon als gezellige barbecue-party’s met een muziekje begint serious business te worden. Na zoveel jaar begint mijn gebruiksaanwijzing te herkennen; een makkelijk persoon ben ik niet. Zelf heb ik daar nog het meeste last van. Manisch-depressief of bipolair zijn grote woorden, zelf noem ik het ‘Jantje lacht – Jantje huilt’. Pas als ik in mijn kist lig zal ik een gelijkmatig persoon zijn maar tot die tijd leer ik mezelf de pieken te dempen omdat de achtbaan van mijn gemoed me anders zo diep het dal in slingert. Ik heb altijd van alles te doen en zoek tijdens een ‘low’ de balans tussen ijzerenheinig doorkachelen en bij de pakken neerzitten.

Er staat een stip aan de horizon en die komt dichterbij; de onderneming van een zomer lang voorstellingen op de Afrikaandertuin. Organiseren is spelen met onzekerheden en de kunst is de grootste risico’s als eerste van tafel te spelen. Geen geld – geen Zwitsers indachtig heb ik de blaren van mijn tong gekletst om de centen bij elkaar te sprokkelen. Redelijk succesvol want tweederde werd gehonoreerd, er zijn er die in deze barre tijden met minder thuiskomen. Het moment brak aan om de rimram formeel te regelen en na een week bellen, inloggen en spreadsheets inkloppen had ik de zaak administratief op de rails. Daar had ik tegenop gezien als een berg, moe als ik er alleen maar aan dacht; zo’n state-of-mind. Toen ik twintig was wilde ik feestvieren, op mijn dertigste dacht ik dat ik alles kon als ik er maar serieus werk van zou maken. Toen ik veertig was vond ik dat ik maar eens moest gaan settelen en op mijn vijftigste was ik er van overtuigd dat ze mij niet meer gek zouden krijgen. Sinds mijn jeugd is er eigenlijk niets meer van mij terechtgekomen en nu ik de zestig nader wil ik gewoon met rust gelaten worden. Drie-en-een-half jaar afwijzingsbrieven op verplicht solliciteren lijkt het zelfvertrouwen danig te hebben aangetast; als ik achterom kijk wat er vroeger uit mijn handen kwam… en dan nog met twee vingers in de neus.

Het openluchttheater is een gouden formule gebleken: in de Afrikaanderwijk zijn actieve bewoners die hun sporen verdiend hebben in het organiseren van straatfeesten en wijkevenementen. Soms worden ze een beetje moe van alles wat er bij komt kijken; vanaf de eerste subsidieaanvraag tot het laatste papiertje dat ze na afloop opprikken ligt de verantwoordelijkheid op hun nek. Ze hebben wel een groot netwerk en de creativiteit om met weinig veel tot stand te brengen. Ik ben de samenwerking met ze aangegaan vanwege de schaalvoordelen; een reeks wijkfeesten organiseren is nauwelijks meer werk dan ééntje. Ik regel al het gedoe en zij stellen een leuk programma samen. Omdat die actievelingen, cultuurmakelaars in ons jargon, in alle culturen te vinden zijn, ontstaat er een afwisselend programma. De tuin is een relaxte plek, of je nou met 15 of met 150 bent, altijd gezellig en als artiest kun je er niet op je bek gaan. Op die manier werd het openluchttheater een springplank voor lokaal talent, een belangrijke doelstelling van de stichting Ster Op Zuid, die de eindverantwoordelijkheid draagt. Bezoekers komen graag nog eens terug en zo maakt de tuin werk van de culturele uitwisseling die beleidsmakers hoog in het vaandel hebben staan. Het succes is herkend, binnen de muren van het gemeentelijk cultuurcentrum kost het meer moeite de doelgroepen te mixen. Om die reden zijn we tot hun buitenpodium verklaard waardoor acts binnen bereik komen die anders onbetaalbaar blijven. De uitwisseling van cultuur (met een kleine c) en Kunst (met een grote K) is tweeledig; amateurs kunnen zich spiegelen aan hun professionele collega’s en bezoekers kunnen genieten van iets extra bijzonders. Een super-jamsessie met geschoolde conservatoriumstudenten en lokale autodidacten, vorig jaar, zette een lijn in die we doorzetten; meer interactie tussen artiesten onderling en met het publiek. De instellingen voor cultuureducatie, zoals de muziekschool, komen ons helpen met workshops en zo.

Met minder budget minder voorstellingen organiseren bleek niet te werken. Inmiddels is het openluchttheater een instituut en stromen de groepen naar de tuin; de rasta’s komen uit de kelder van het buurthuis en presenteren zich. De muziekschool gaat het experiment aan en doet piano-recitals in een, voorheen, achterstandswijk. Zo werd het toch weer woekeren met de centjes en is de agenda minder vrijblijvend. Bij slecht weer uitstellen is er niet meer bij; om politiegedoe vanwege geluidsklachten voor te zijn is per voorstelling vergunning aangevraagd en vervolgens optie genomen op het speeltuingebouwtje als uitwijklocatie.

Te midden van al dat geregel, solliciteer ik door en ontvang afwijzingen op baantjes als benzinepompbediende en postbesteller. En niet eens omdat ik te oud ben, zeggen ze, maar gewoon omdat ik niet pas.

Het programma van het openluchttheater ziet er zo uit:

  • 14 juni Stadnomaden met Tentakel kunstkaravaan
  • 28 juni Smullen met Hubert’s Bon Topa met Los Paja Brava
  • 8 juli North Sea Round Tuin – CODARTS meets locals
  • 19 juli Free Your Mind in the Reggae Garden
  • 26 juli Efe Honingbij Tuinfeest
  • 16 augustus Abrassa met circus Mix
  • 30 augustus Beethoven buiten – Brahms tussen frambozen
  • 13 september Miss Dory’s Saamhorigheidsfestival
  • 26 september Burendag is Ongeregeld met Stroopwafels

Volg de Facebookpagina van de Afrikaandertuin voor bijzonderheden en kom eens langs. Op Facebook hoef je niet te kijken hoe het met mij gaat, dat ga ik niet aan de grote klok hangen maar houd ik liever onder ons, Oké?

 

Frank/Janine

 

Deze oud-opbouwwerker (m/v) miste de boot ten tijde van de aanbestedingen van het welzijnswerk en wist de bijstand niet te ontlopen. Werk zat maar de regels van de sociale zekerheid zijn zo ingewikkeld dat enig dienstverband onontkoombaar is wil hij/zij het huis niet hoeven opeten.

 

 

Reacties

stuks

, , , , , , , ,