COLUMN: De crisis is dood, leve de crisis!

1 augustus 2015
in Category: COLUMNS, ZUID
0 2320 2
COLUMN: De crisis is dood, leve de crisis!

COLUMN: De crisis is dood, leve de crisis!

Het ochtendnieuws meldde dat de bouwsector door het dieptepunt heen was en nog geen anderhalf uur later trof ik een handenwrijvend ambtenaar op de tuin: ‘Binnen twee jaar gaan de heipalen de grond in’. Drie weken ervoor konden we, volgens zijn zeggen, nog op vijf rekenen voor we het groen voor grijs dienden in te ruilen. Week later zoemden er al drones boven ons hoofd om mooie luchtfoto’s te maken voor ronkende brochures ter verleiding van projectontwikkelaars. Varkenscyclus of de bijbelse vette en magere jaren, ’t is maar waar je in gelooft maar na zeven jaar wordt elke economische crisis officieel ten einde verklaard. Tijd om terug te kijken?

Mijn geheugen gaat iets verder; ‘maken’ was uit, met dienstverlening ging de B.V. Nederland het grote geld verdienen, klonk in het eerste decennium. Misschien waren we verwend, tien jaar eerder had elke business-student al een contract, inclusief leasebak, op zak. De studies ‘iets met communicatie’ schoten uit de grond en liepen vol.

Met de kennis van nu schijnt ons export-overschot ons behoed te hebben van de diepe duikeling die zuidelijke landen maakten. Vanaf nu gaan we de bakens verzetten.

Ik verdiende mijn geld in de zorgindustrie, een bedrijfstak die tijdens de hoogconjunctuur sluipenderwijs uitdijde. Beetje druk in je schoolbank rond zitten draaien werd bijvoorbeeld een ziektebeeld met diagnose en therapie en alles was verzekerd en vergoed. Parallel deed het marktdenken zijn intrede met perverse prikkels van aansturing en registratie. Vanaf de vloer zag ik steeds meer lagen op het bedrijf gestapeld. ‘En allemaal mee-eten’ zijn de gevleugelde woorden uit een historiese Wim Sonneveld-conference. De wal ging het schip keren, zoveel was duidelijk, maar ik hield me vast aan het demografies plaatje waarin oudere werknemers vooral door zouden moeten werken. Mijn kostje was dus gekocht, dus niet. Voor zover het chagrijn van een welzijnsmastodont.

En wat deden intussen de jonkies; de droombaan in het mediapark ging immers niet door? Doorgaan met zuinig leven zoals ze in hun studententijd gewend waren. Het creatief ondernemerschap werd tomeloos, met internet essentieel voor onderneminkjes die uit de grond plopten. Bedrijfsmatig allemaal niets mee te verdienen maar ach, als je maar bezig bent.

Stagnatie is nuttig, even niet hals over kop vooruit maar gelegenheid om eens om je heen te kijken. In de stad kwamen we er zo achter dat we aan het vervreemden waren van onze oorsprong. Was een vinexwijk met achtertuintje en carport, alleen bereikbaar via een file, niet alles; het geboden alternatief van torenflats op Kop van Zuid en Mullerpier bleek nog troostelozer. Maar goed dat de bouwmachine krakend tot stilstand kwam; we hebben er mooie groenplekken aan overgehouden. Een bedrijf als Creatief Beheer heeft er van geprofiteerd; met de handen in het haar wisten de stedenbouwkundig beleidsmakers het ook niet meer. Een bedrijf dat grondjes zonder duidelijke toekomst en hopeloze gribus-buurten mooier wilde maken (en dan vooral op de goedkope toer) mocht z’n gang gaan. Sociale spin-off was meegenomen. Nu is de crisis voorbij en moeten we vooruit. In een razend tempo, want we hebben wat in te halen. Lollig hoor, zo’n tuintje; maar wel op bouwgrond van 300 euro de vierkante meter.

Zorg is al lastig te becijferen, je kunt wel vierkante meters stofzuigen of ramen lappen tellen maar de ware betekenis heb je daarmee niet becijferd. Sociale cohesie is helemaal lastig. Ooit verzekerde dit mode-begrip in een subsidieverzoek je van bakken met geld. En wat is dat dan; everybody happy? En wat levert dat dan op? Stadsdokter Biemans doet een simplistiese rekenpoging die in elk economisch model onderuit geschoffeld kan worden.

Alles gaat duurder worden na de crisis, zoveel is zeker. Mijn collega-tuinmannen (m/v) overleven onder het officiële bestaansminimum in een antikraakwoning en vluchten in de stille winterperiode naar een warm en vooral goedkoop land. Zo meteen is de antikraak op en willen ze wellicht hun bijdrage leveren aan het keren van de vergrijzing. Meer vastigheid is dan handig en gegund.

Treurig beeld? Deze dinosauriër is nog van de vorige crisis toen ze ook niet op starters zaten te wachten. Heeft me geleerd om van weinig rond te komen. Toen het goudschip eindelijk voorbijkwam ben ik opgestapt en direct bij de volgende haven gedrost. Naar boven likken en naar onderen trappen? Er is wel wat beters te doen. Ik wens iedereen alle voorspoed maar hoop dat de waarde van ecologische duurzaamheid van deze crisisgeneratie lang stand mag houden. O ja, en dat ze me met rust laten om gewoon mijn ding te doen.

 

Frank/Janine

 

Deze tuinman (m/v) mag trots terugkijken op wat de Afrikaandertuin geworden is maar neemt telkens verkeerde beslissingen. De wereld een beetje leuker maken levert wel populariteit op maar geen kaviaar op de toast. Frank/Janine gelooft in karma: wie goed doet… komt op zijn/haar pootjes terecht.

 

Beeld: tomcartoon.be

 

 

Reacties

stuks

, , , , , , , , ,