”Hoezo, niet vrouwelijk?’”

24 september 2014
in Category: Geen categorie, ZUID
0 2333 0
”Hoezo, niet vrouwelijk?’”

”Hoezo, niet vrouwelijk?’”

Naast Valerie van Kuijk nam ook Suzan Meijburg deze zomer deel aan de training ‘Ernstig Betrokken’. In haar project richtte zij zich vooral op het uiterlijk van de moslima en kwam zij in contact met het Wijkatelier op Zuid in de Paul Krugerstraat. Haar verhaal wordt begeleid door een aantal foto’s die zij maakte met hulp van collega-studente Valerie van den Hoek (klik op de foto’s voor een vergroting).

Ik interesseer me al ruime tijd voor het uiterlijke vertoon van de moslima. Wij Hollanders betitelen het uiterlijk van de moslima als het verbergen van je vrouwelijkheid en denken dat deze vrouwen dit tegen hun zin doen. Ik wilde deze week gebruiken om dit gegeven eens een keer van de andere kant belichten. Mijn idee was dan ook om een moslima op straat de volgende vraag te stellen: “Mag ik jouw kledingkast eens zien en kun je me je meest vrouwelijke outfit laten zien?”

In het wijkatelier werd ik ontvangen door Dennis van Dorum, die mij vroeg naar de reden van mijn bezoek. “Ik wil graag moslima’s van hun vrouwelijke kant laten zien”, zei ik. Toen we in gesprek raakten kwam ik erachter dat er zowel moderne als traditionele kleding wordt gemaakt in het atelier, vandaag was men bezig met bruidsjurken. Dennis raakte gelijk enthousiast en hij zei met een glimlach:“Weet je, doe lekker je ding. Ik vind alles goed maar ik heb het druk”. Toen besefte ik dat ik zojuist een inkijkje kreeg in een andere cultuur, een wijkatelier waar zowel Turkse als Marokkaanse vrouwen bezig zijn met mode. Dennis is modeontwerper, de vrouwen in het atelier werken mee aan zowel zijn collecties als aan die van andere (beginnende) ontwerpers. Het atelier is onderdeel van stichting Freehouse, Deze stichting is tevens de initiator van Wijkcoöperatie Afrikaanderwijk. De coöperatie heeft als doel de kwaliteiten van de wijk en zijn inwoners zichtbaar te maken door talentgestuurde werkgelegenheid te genereren, ten behoeve van de lokale wijkeconomie. Het wijkatelier is ook onderdeel van deze organisatiestructuur, waarbij de opbrengsten en de voordelen direct aan de wijk zelf toekomen.

Ik hoopte de vrouwen die bruidsjurken hadden gemaakt te mogen fotograferen.  Ik vroeg aan een van de naaisters of ze interesse had. Ze moest lachen: “Nee meisje, heb je me wel goed gezien, ik pas nooit in die jurken”. Geen van de vrouwen had zin om te poseren. Toen vertelde Dennis me dat hij wel twee modellen kon regelen voor de volgende dag. Ik had weinig tijd dus ik stemde in.

SONY DSC

De volgende dag mocht ik alle jurken bekijken. Mijn mond viel open. Al dat prachtige handwerk, ieder detail en wat me het meeste opviel was dat iedere jurk compleet anders was. Als je het mij vraagt heeft een Marokkaanse/Turkse bruidsjurk veel meer eigenheid dan een witte westerse bruidsjurk. De twee moslima-modellen arriveerden. Het leuke was dat het twee meisjes waren zoals ik, en geen dames met maatje XXS van twee meter lang.

SONY DSCSONY DSCSONY DSC

De fotoshoot was ontzettend leuk want er heerste een goede sfeer. Ook kreeg ik de kans mezelf erbij betrekken om me te identificeren met deze cultuur (ik sta rechts).

Ik zocht naar een beeld waarin de vrouwelijkheid van de Marokkaanse en Turkse cultuur naar voren zou komen. De foto’s waren stuk voor stuk mooi en dat gaf een ontzettend goed gevoel ter afsluiting van het project. Ik heb veel te danken aan het wijkatelier. Het is een toffe plek waar vrouwen van verschillende afkomst zich thuis voelen en waar hun talent voor het fijne handwerk optimaal wordt benut. Ik kreeg een kijkje in hun cultuur. En waar de vrouw vaak wordt gezien als onderdrukt zag ik dit nergens in terug. Zeker niet in het wijkatelier in Rotterdam.

Als ik heel eerlijk ben vond ik het leukste onderdeel het aandoen van de jurk. Ik voelde me heel vrouwelijk als moslima en hoop dat dit ook terug te zien op de foto’s.

Suzan Meijburg, 3e jaars student Academie voor Beeldende Vorming

“Aan het begin van de week had ik de studenten gevraagd een korte presentatie te geven van het werk dat ze de afgelopen tijd hadden gemaakt op de Academie en daarbij aan te geven wat ze dachten te gaan doen in deze week. Suzan liet toen al een foto zien waarin ze een (vrouwelijke) heilige drie-eenheid had geprobeerd te fotograferen. Eigenlijk net als op de foto in het resultaat van de projectweek, alleen had die foto een heel andere lading gekregen. De week resulteerde in een mooier beeld, doordat Suzan – ondanks het korte tijdsbestek – geslaagd was in haar poging zelf in een andere cultuur te gaan staan. Dit was ook zeker een persoonlijk leerproces. De directe benadering die Suzan eerst voor ogen had werkte niet, wat naar mijn idee ook wel logisch was. Haar eerste vraag  was vrij intiem (“Mag ik jouw kledingkast eens zien en kun je me je meest vrouwelijke outfit laten zien?”)  en deed vermoeden dat ze alleen op zoek was naar een antwoord op een westers vooroordeel, terwijl haar tweede vraag (“Ik wil graag moslima’s van hun vrouwelijke kant laten zien”) daarentegen in zijn openheid en interesse een onderdeel van de moslimcultuur uitstraalt. Dit leerproces zorgde samen met de gastvrijheid van Dennis voor het mooie resultaat waar vooral ook Suzan zelf zeer enthousiast over was.”(RM)

DSC_0018(1)

Geredigeerd door Robert Giesselbach en Rik Moonen

 

 

Reacties

stuks

, , ,