Ja, maar hij gaat ‘r achteran!

4 oktober 2014
in Category: COLUMNS, ZUID
0 1048 0
Ja, maar hij gaat ‘r achteran!

Ja, maar hij gaat ‘r achteran!

Schermafbeelding 2014-10-03 om 17.39.38Daar zaten ze dan, vier vrouwen tussen de 80 en 86 in rolstoel. Mevrouw Kraats (links op de foto) had mij zojuist betiteld als held. We gingen ons best doen, maar zij had er wel vertrouwen in dat wij (ikzelf en fotografe Karen van Gilst, met wie ik Mijn Rotterdam heb bedacht) ervoor gingen zorgen dat hun stem gehoord zou worden in de stad. “Meer winkels, vaker een goedkope kledingwinkel, af en toe een ijskar in de zomer en een visboer, ook al hou ik er zelf niet van, maar dat soort dingen, dat missen we hier.” had mevrouw Van Ham (rechts) net geroepen. “Maar ja, verdienen ze wel genoeg?” vroeg ze zich vervolgens af. “Daar vroegen we niet om, hij gaat ‘r achteran,” zei mevrouw Kraats.

Ze waren los, het had even geduurd voor ze ons echt vertelden waar de dames mee zaten. De komende week moeten ze hiermee aan de slag, deze vier van de tien cliënten van woonzorgcentrum Laurens Dijkveld, deelnemers aan Mijn Rotterdam. De andere zes werden thuis geïnstrueerd door de aanwezige vrijwilligers. En zo zijn zij de eerste van 60 cliënten van Laurens Rotterdam die onder begeleiding met een polaroidcamera op pad gaan. We hebben ze gevraagd om in tien foto’s te laten zien wat hen bezighoudt in hun leefomgeving. Dit gaan we doen op zes verschillende locaties van de zorginstelling in de stad. Het doel van Mijn Rotterdam is zichtbaar maken wat hen bezig hield. Dat had mevrouw Kraats ook goed begrepen. Alle senioren maken 10 foto’s en schrijven daarbij 10 korte verhaaltjes. Dit komt vervolgens terug in een reizende expositie en hopelijk ook een publicatie.

Het is een leeftijdsgroep die zelf het idee heeft dat ze al een eindje van de maatschappij af staat, maar deze groep wordt de komende jaren alleen maar groter. Daarbij heeft de groep serieuze issues en ook al zijn sommigen cynisch, zij zijn de enige vergelijkingsexperts met het verleden die we hebben. Ja, we leven in een andere tijd, maar waarom had de verdwenen bouwkeet waar mevrouw In ’t Hout het net over had geen bestaansrecht meer? En is het niet de moeite waard om naar mevrouw In ’t Hout (2e links) te luisteren die net toelicht dat haar buurman zijn boodschappen niet meer kan vinden in de Turkse supermarkt die de Albert Heijn heeft vervangen? Een slimme ijsboer, waar ze alle vier voor waren, zorgt dat hij in de zomer op alle zes locaties een keer per week aanwezig is. Hij rijk, zij blij.

Jullie lezen het goed, het verhaal van “Oma”, zoals stagiair Berkan mevrouw Kraats noemt, mag van mij wel eens naar voren geschoven worden. Mij maakt het ook niks uit dat mevrouw Heemsbergen (2e rechts) tijdens ons praatje bijna tot drie keer toe in slaap is gevallen en ik vind het bewonderenswaardig dat mevrouw Ham, die zich zorgen maakt over haar zieke zoon en hem misschien nog overleeft, haar energie haalt uit een potje sjoelen of de bingo van morgen. Waarschijnlijk zijn deze vrouwen er nog wel tien jaar. Laten we gewoon eens luisteren, naar hun mooie, verdrietige, trotse en misschien zelfs hun schunnige verhalen en laten we hun kennis vooral gebruiken om hun leefomgeving en die van ons een positieve impuls te geven.

Ik beloof jullie een artikel om jullie op de hoogte te houden en maak je vooral geen zorgen, deze oudjes hebben de primeur, maar jullie leeftijdsgroep komt als het aan ons ligt ook nog aan de beurt. Het verhaal is het belangrijkste bij Mijn Rotterdam, maar als Mevrouw Kraats nou komende week begint met haar verhaal goed te verbeelden, zouden wij zomaar eens de nieuwe helden van Rotterdam kunnen worden (knipoog, knipoog).

 

Rik Moonen

 

 

Reacties

stuks

, , , ,