Jadenken of needenken?

13 augustus 2014
in Category: CENTRUM, COLUMNS
0 970 1
Jadenken of needenken?

Jadenken of needenken?

Ik twijfel, dus ik besta (naar Descartes 1644).

Wat is vandaag de dag nog waar en wat heeft vandaag de dag nog waarde? De tijd is ongetwijfeld ons meest kostbare goed. Vecht de een om te overleven, de ander weet niet wat te doen om de tijd te verdrijven. Weten we waar het is begonnen? Waar het ophoudt, dat weten we niet. Getuige zo ook de geslachtofferde mensenlevens van vlucht MH17, het drama van Gaza, Ebola in Afrika, de vervolging van christenen in Noord-Irak en/of andere ingrijpende gebeurtenissen die het nieuws niet halen of die we al weer vergeten zijn. En ga zo maar door.

Wat maakt er nu vandaag de dag nog indruk en wat laat een blijvende indruk achter? Kunnen we nog ontvankelijk zijn voor het menselijke en daarmee het uitermate kwetsbare in onszelf en daarmee ook dat niet-menselijke in de ander? Of en hoe kunnen we dat weer hervinden of uitvinden?

‘Liever een bekende vijand dan een onbekende vriend’, wordt wel eens gezegd. Want tegen een vijand kun je je wapenen. Maar hoe herken je iemand die het beste met je voor heeft en die in zijn/haar wezen gewoonweg hetzelfde wil als ieder ander? Dat vraagt kwetsbaarheid maar ook geloof en vertrouwen. En het kennen, herkennen en bekennen vraagt tijd. Maar met de druk en beslag op onze tijd blijft er vaak geen of weinig ruimte en daarmee tijd over voor een vrije geest.

Want na onze tijd van recreatie gaan we binnenkort weer los in onze bekende en vertrouwde habitat. Rennen we weer van hot naar her; onze ratrace in het rad van fortuin van onze leefkooi. Kunnen we ons dan nog weer losmaken van onze verslaving aan informatie, onze verhechting aan de ‘Ik-, ik- ik-,  informatie-/iPhone-maatschappij die met haar verlammende werking onze denkcapaciteit in beslag neemt, (her)programmeert en ons leven richting geeft? Rest ons dan na de ‘re-creatie’ alleen nog het plaatjes kijken en de luchtverfrisser om ons gemoed te vernieuwen?

Voor niets gaat de zon op, dus al het andere heeft een prijs. Verbijsterd was ik dan ook toen ik onlangs vernam dat er in New York hoogbouw te koop wordt aangeboden voor bedragen van rond $ 100 miljoen. En dat aan de andere kant van de aardkloot een gezin in India een jaar lang kan leven op de (voedings)waarde van een tank vol biobrandstof. Als we stellen dat tijd = geld, hoeveel is die penthouse dan daadwerkelijk waard als je dat uitdrukt in tijd van mensenlevens? En wat is dan het leven waard van degene die de penthouse laat bouwen, verkoopt, dan wel bezit? Krijgen die dan een minuutje leven extra of een minuutje minder?

God zij dank zijn we ook in Rotterdam niet allemaal eenheidsworsten of ‘another brick in the wall’. Maar kunnen we wel allemaal ons steentje bijdragen om het verschil te maken. Als we meer liefde en daarmee ook respect kunnen hebben voor onszelf en kunnen delen met de ander voor onszelf dan heeft eenieder daar baat bij. Ja, ik begrijp, dat is wellicht een lastige om over na te denken en misschien moet je het nog een keer opnieuw lezen, maar zo heeft Descartes het mogelijk ook wel bedoeld. Want eenieder weet dat resultaten uit het verleden geen garantie zijn voor de toekomst.

Maar misschien maak jij wel het verschil… Later of morgen op de hoek van de straat, op je fiets of in je automobiel, in de rij bij de bakker of in de supermarkt. Want daar sta je dan toch wel om gewild of ongewild wat kostbare en waardevolle tijd van jou te delen. En wat krijg je er voor terug? Want onder het mom van tijd = geld sta je op dat moment dan echt wel van jouw krediet weg te geven. Terwijl je het liever zou verdienen, want alles gaat al zo snel voorbij. Waarom dan niet een zinvolle en waardevolle betekenis geven aan wat we wel hebben, want misschien is dat wel meer dan wat je je bedenkt ?

 

Evert van den Oever

 

 

Reacties

stuks

, ,