Herkolonisatie van de Afrikaandersavanne

18 november 2014
in Category: ZUID
0 1673 0
Herkolonisatie van de Afrikaandersavanne

Herkolonisatie van de Afrikaandersavanne

De eerste keer dat ik uw hoofdredacteur trof kwam ik net terug van het ambtenarenpaleis op de Maashaven. Met het politiek bestuur van ons gebied was ik brainstormen hoe het met tuin en wijk verder moet. Mijn collega moest ik, in dat gesprek, nu en dan onder tafel een schop geven; voor elk probleem kon hij wel een oplossing bedenken. Bij mij doet ‘geen geld – geen zwitsers’ opgeld. Voor je het weet ga je de deur uit met een pak gratis werk. Mijn verhaaltje gaat dit keer over kolonisatie.

Historisch hebben wij daar wat mee in de Afrikaanderwijk. Ooit was er een buurtje onder aan de dijk dat ze de Leeuwenkuil noemden. Het was een soort tokkie-gebied met sterke sociale samenhang. In de 80-er jaren hebben de bewoners er hard geknokt om sloop te voorkomen. In die tijd is er zelfs nieuwbouw gepleegd. Nu is het ten prooi gevallen aan de megalomane plannen van een woningbouwvereniging die de flats van de Kop van Zuid de wijk binnen wilde trekken. En vervolgens failliet ging. Gedane zaken nemen geen keer en de huizen zijn plat. Nu heeft de parlementaire enquete een decreet opgeleverd dat sociale verhuurders geen koopwoningen meer mogen bouwen; de komende jaren gaat er dus weinig gebeuren.

Tot onze verrassing werd het terrein, ter grootte van 6 voetbalvelden, opgeleverd met een laag schone grond. Heel wat anders dan de vlaktes klapzand met uitstekend betonijzer die Creatief Beheer normalerwijze, anti-kraak, in de schoot geworpen krijgt. De Leeuwenkuil hebben we omgedoopt tot Afrikaandersavanne. Destijds werd het Afrikaans continent overlopen door Europese grootmachten, waar ze elkaar troffen werd een rechte grenslijn getrokken.

Voor ons ook tijd voor landje-pik. Collega liet een vrachtwagen snoeiafval komen en we hebben de troep net buiten onze tuin gedumpt. Omdat reactie uitbleef is er daarna de houtsnippertornado op losgelaten; overal zijn olifantenpaadjes bestendigd met een keurig laagje. Na drie weken kwam het telefoontje van de wijkambtenaar; waar wij mee bezig waren? ‘We maken de tuin af’, was het antwoord, ‘Het ontwerp is in de Engelse landschapsstijl met gebogen vormen. Destijds afgekaderd door de Leeuwensteinstraat maar nu die er niet meer is, slaat zo’n rechte lijn nergens op’. ‘Maar dat is de verkeerde volgorde’, nam hij stelling, ‘eerst een plan en dan pas doen’. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik gniffelen maar een ambtenaar kan nu eenmaal niet uit zijn rol vallen. Fijntjes herinnerde ik er aan dat ik een maand geleden op zijn ambtenarenpaleis gevraagd had waar we met onze plannen terecht konden. En dat hij het antwoord toen schuldig moest blijven. De boodschap was helder; onze grens was bereikt en we kwamen overeen, vanaf nu, binnen de lijntjes te kleuren; werk zat met een anderhalf zo grote tuin.

Onze gebiedsuitbreiding fungeert nu als opvang van verweesde tuinplanten; zo snel en goedkoop mogelijk vullen, tuin-architectonisch ontwerp is van later zorg. Plannen zat; zo denken we erover een uitkijktoren op te richten en city-safari’s te organiseren voor stedebouwkundigen. Die kunnen dan al mijmerend over de Afrikaandersavanne hun gedachten visualiseren. ‘Het plan van de week’ gaan we het noemen (en dat er nog vele mogen volgen). Om ambtenaren tevreden te stellen hebben ze, op ons hoofdkantoor, een bidbook samengesteld. Het zal mijn gebrek aan ruimtelijk inzicht wel zijn; ‘dat de almachtige moge verhoeden dat dit uitgevoerd wordt’, was eerste gedachte toen de wazige brochure mij onder ogen kwam.

Intussen is het concept ‘moestuin op loopafstand’ ontwikkeld. Zal een omwenteling betekenen op de Afrikaandertuin waar we altijd wars van hekken waren; konijnen en andere snoepers moeten we op afstand gaan houden. Het plan vormt het antwoord op de volkstuincomplexen in het Zuiderpark; niet naast de deur, wachtlijsten en hoge overnamesommen voor een tuinhuisje. Ons model gaat uit van kant-en-klare perceeltjes formaat parkeervak waar je vanaf de vroege lente op terecht kunt. Het zware werk van spitten, mesten en frezen nemen wij voor rekening. Daar tegenover staat een reële huurprijs van enkele tientjes per jaar. In een wijk met hoge schuldsanerings-dichtheid kan zoiets een drempel vormen. De huur kun je daarom terugverdienen door mee te helpen in de Afrikaandertuin of de geveltuintjes in de wijk. Zo snijdt het mes aan vele kanten; ik zou het wel weten. Een echte begroting hebben we er niet voor gemaakt, er is een makkelijke subsidieregeling van 10-duizend en het geld van 2014 blijkt nog niet op. Op de achterkant van een bierviltje hebben we berekend dat we, in de exploitatie, nog handen geld tekort komen. Als we eenmaal begonnen zijn zien we verder.

 

Frank Boerboom

 

 

Reacties

stuks

, , ,