Losgebroken welzijnswerker in de moestuin

12 maart 2015
in Category: COLUMNS, ZUID
0 1319 1
Losgebroken welzijnswerker in de moestuin

Losgebroken welzijnswerker in de moestuin

De trouwe lezers hebben een update tegoed hoe de tuin er bij staat. Heel goed, dank u wel! Plannen om ‘moestuintjes op loopafstand’ aan te leggen hebben alle bureaucratische horden genomen. De bankrekening staat wagenwijd open voor het beloofd startkapitaaltje zodat we materialen kunnen aanschaffen voor de hekken die rond het moestuincomplex moeten verrijzen. Dit gaat een revolutie betekenen voor de Afrikaandertuin. Liever laten we het tuinhuisje twee keer per jaar afbranden dan een openbare plek afsluiten.

We leerden echter dat velen zich betrokken voelen bij de tuin maar zich weerhouden voelen hun handen in de grond te steken. Tuinieren betekent voor hen de strijd om het naakte voortbestaan en dus moeten er penen, uien en aardappels geteeld worden. Jij zaaien en een ander oogsten is weinig aanlokkelijk. Ligt er nog wel een probleempje van volksopvoedkundige aard; de mensen met het minste geld hebben de tuin het hardste nodig. Een concept om een eerlijke prijs te rekenen, gekoppeld aan een terugverdienmodule door vrijwilligerswerk in groenbeheer, was leuk bedacht maar kost me, nu de uitvoering nadert, hoofdbrekens. Als ik een uitgiftedatum vaststel voor tuin- en heksleutel en boter bij de vis verlang, volstaat een degelijk administratief systeem. Voor elke gewerkte dag wordt één tientje teruggestort. Maar uiterste betaaldag voelt voor velen in de Afrikaanderwijk als de dag des oordeels, een paar tientjes neerleggen voor de tuin betekent voor sommigen die week geen eten. Mensen geloven op hun blauwe/bruine ogen dat ze hun vrijwilligersverplichting gaan vervullen zet het hek wagenwijd open voor de ‘freeriders’ die telkens voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten. Ik ken mezelf, ik ben makkelijk op het grenzeloze af en heb, met een sociaal hart, overal begrip voor. En om normen-en-waarden-politie over een paar rotcenten te gaan spelen, daarin heb ik al helemaal geen trek. Tegelijk voorzie ik dat daar een hoop gedoe van kan komen dat op de tuin zal terugslaan, binnen een gemeenschap pleegt men scherp op elkaar te letten wie er de kantjes van af loopt. Vooralsnog heb ik niets beters kunnen bedenken om de sociale ingenieurs van de welzijnsorganisatie medeplichtig te maken voor het concept en supervrijwilliger Husein te betrekken in de uitvoering. Een dergelijke bagatel mag de moestuintjes vanzelfsprekend niet tegenhouden dus we zien wel. Ze moeten nog wel effe aangelegd.

Scholieren en ambtenaren slaan de handen ineen.

Door alle bureaucratische rimram is het kort dag geworden, we kunnen het tuinseizoen niet laten verlopen dus grijpen we ´NL-Doet, het leukste dagje uit´ van het Oranjefonds aan als startmoment. Creatief Beheer onderhoudt warme relaties met het Grafisch Lyceum. Voor hen is NL-Doet de invulling van maatschappelijke stages dus op 25 pubers kunnen we sowieso rekenen. De tuin ligt er prima bij dus meer dan grassprieten kammen zou er niet te doen zijn, tenzij er gebouwd kan worden. Met stoom en kokend water zijn we nu een logistieke operatie aan het uitvoeren opdat 21 maart alle materialen aanwezig zijn. Effe de portemonnee opentrekken zou kunnen helpen. Helaas, veel zit er niet in. Vorige maand schreef ik jullie dat we in de conferentie-oorden op veel goodwill kunnen rekenen van de dames-ambtenaren van de sociale sector. Bij de mannen van de tekentafels en de bestekken merkten we daar nog weinig van. Die ´bob-de-bouwers´ bestempelen bewonersparticipatie als ´complicerend gedoe´, liever geven ze een loonbedrijf opdracht om 14 keer per jaar te komen maaien. De uitdaging ligt nu bij het ambtenaren-corps; het intern medelingenblaadje doet een oproep om dat sociale groen nu eens in de praktijk te ervaren. Mijn hoop is gevestigd op een paar doortastende tantes (ooms) die de scholieren kunnen aansturen.

Een sleuf graven van 50 cm diep om voor de konijnenversperring en dat over een lengte van 150m is koeliewerk waar niemand z´n rug op wil breken. We proberen daarom te ritselen dat de werklui, die naast ons met het nieuwe riool bezig zijn, met hun graafmachine even linksaf willen slaan om dat klusje te klaren.

 

Frank/Janine

 

Jarenlang was Frank/Janine professioneel sociaal werker met een passie voor de buitenruimte. Door bezuinigingen en aanbestedingen kwam hij/zij op straat te staan en is hij/zij inmiddels in de bijstand beland. Frank/Janine moet zich gelukkig prijzen dat ze, bij wijze van arbeidsreïntegratie, niet is opgeroepen voor de papierprikkers-brigade. Maatschappelijke dienstplicht mag/moet ze vervullen door waaivuil te rapen en onkruid te wieden op de eigen Afrikaandertuin.

 

 

Reacties

stuks

, , , , ,