Een soort van openluchtbuurthuis

9 oktober 2014
in Category: ZUID
0 2330 0
Een soort van openluchtbuurthuis

Een soort van openluchtbuurthuis

Kennen wij elkaar ergens van? Zo luidde de titel van een email die ik twee weken geleden in mijn mailbox vond. Afzender: Frank Boerboom. Frank Boerboom? Die naam zei mij zo snel niks, de mail startte met de opmerking: “Als ik je foto zie denk ik: zijn wij elkaar tegengekomen?”. Ik ging Frank zoeken via Google, en al snel vond ik een man met lang blond krullend haar, het leken wel manen. Ik kon me hem wel ergens van herinneren, maar of dat nou door zijn excentrieke kop kwam of dat ik hem echt gezien had, daar was ik niet zeker van. Frank bleek de tuinman te zijn van de Afrikaandertuin, een openbare gemeenschapstuin in de Afrikaanderwijk en een van de projecten van Creatief Beheer.

IMG_7310590

Nog voordat ik richting Frank ging keek ik even naar het boekje dat hij digitaal had meegestuurd. Losgeslagen welzijnswerker in het groen,  een titel die tot de verbeelding sprak. Met dat beeld in mijn achterhoofd liep ik de tuin in, precies aan het andere uiteinde als waar ik Frank vervolgens zou vinden. De tuin had open gedeelten, met veel gras en begroeide stukken, het ene met meer bloemen en op het andere overheersten de kruidenplanten. Het terrein was glooiend en hier en daar stonden kale bomen die overal bovenuit staken en in de top versierd waren met kleurrijke kunstmatige bladeren. Lopend over een pad van houtsnippers liep ik eerst langs een groep jongeren, hangend op een boomstam die veranderd was in een bank. Zij keken mij aan, ik keek hen aan en liep verder. Daar zat Frank met nog een andere man, die ook Frank bleek te heten. Ik ging zitten en kreeg koffie. Naast Frank de tuinman was er dus Frank de schilder. Het tuinhuisje was in de fik gestoken en Frank de schilder kwam het opnieuw schilderen.

Frank de tuinman en Frank de schilder waren ogenschijnlijk goed aan elkaar gewend, maar of het nou kwam door de drukke dag waar ik uit was gestapt of de directheid van Franks vragen, ik moest even aarden. Aan de andere kant was Frank een man naar mijn hart, Frank had een tuin waarin hij precies dezelfde waarde hanteerde als ik in mijn projecten, namelijk iedereen op een gelijk niveau. Iedereen die bij Frank een kop koffie kwam drinken mocht zich tegen het lopende gesprek aan bemoeien en naar iedereen werd geluisterd.

IMG_7307589

Frank was 30 jaar opbouwwerker geweest, door de bezuinigingen verdween de instantie waar Frank voor had gewerkt. In de Afrikaandertuin zette hij zijn sociale werk voort als vrijwilliger. Op het eerste oog was hij daar niet minder gelukkig door geworden. In zijn taalgebruik springt Frank van de hak op de tak, maar ondanks dat is hij goed te volgen. Zijn Rotterdamse directheid zorgt voor een vrolijk randje om iedere opmerking, terwijl veel van wat hij zegt bloedserieus is. Frank heeft veel meegemaakt, hij weet waar hij het over heeft en het gekke is dat je zijn verhaal ook beter in je opneemt omdat je er even over moet nadenken.

Frank had mij in het begin van onze ontmoeting verzocht of ik de groep hangjongeren wilde vragen of ze een kopje thee lustten. Achteraf denk ik dat ik dit had moeten doen, ook al was het misschien een test die ik bewust heb afgeslagen. Waarom een test? Frank maakt zich volgens mij vooral druk om deze jongeren. Deze zomer waren er voor het eerst sinds lange tijd weer veel vernielingen aan het tuinhuisje en andere voorzieningen in en rondom de tuin gepleegd. De algemene teneur in de buurt is dat jongeren hiervoor verantwoordelijk zijn. De waarneming van Frank en andere vrijwilligers van creatief beheer in de tuin is dat er nieuwe/jongere groepen zich overdags door de wijk begeven. De jongeren die zich willen uitspreken over de redenen van de vernieling noemen verveling en woede als motivatie. Ze zeggen dat ze een buurthuis missen en dat ze kwaad zijn op de gemeente. Tuinmanswerk staat bij hen niet hoog aangeschreven en daarom is voor Frank lastig om hen een zinvolle tijdsbesteding aan te bieden.

Het contact met het professionele jongerenwerk verloopt stroef. Zij stellen dat ze zich richten op jongere groepen om schooluitval e.d. te voorkomen. Dit frustreert Frank omdat op deze manier lijkt of ze zich er al bij neer hebben gelegd dat er een nieuwe verloren generatie is ontstaan. Frank gaat in ieder geval het gesprek aan en laat ze zitten in de tuin en dat waardeer ik enorm. Frank de schilder was hier vandaag en de komende dagen om weer iets van het tuinhuisje te maken. Hij had de wens uitgesproken om dit met mensen uit de wijk te doen en moest er even aan wennen dat hij er in ieder geval in zijn eentje aan moest beginnen. Donderdag kwam een groep meiden van een jaar of 15 en een deel van het verbrande hout had hij al beschilderd met blanke lak en bestrooid met glitters, een opzet die zij verder af konden maken onder het mom van ‘dat vinden de meiden leuk’.

Er liepen drie oudere vrouwen vanuit het aangrenzende zwembad zo de tuin binnen. Frank stelde ons aan elkaar voor. De vrouwen kwamen van het Noordereiland en gingen iedere week in de Afrikaanderwijk zwemmen. Frank ging gelijk aan de slag en kwam terug met een bos bloemen voor de een, een weideboeket voor op tafel en kruiden voor in de gehaktballen voor de ander. En hoewel Frank toegaf jaloers te zijn op de Botanische Tuin en de Rotterdamse Munt, ben ik blij met de sfeer die ‘Franks tuin’ met zich meebrengt. De oprechte reactie van Franks collega Arie (Creatief Beheer) op de lege koffiepot sprak boekdelen, iedereen kan hier zijn ding komen doen en dat resulteerde in mijn 1,5 uur durend bezoek alleen maar in oprecht blije mensen.IMAG1297

Welzijnsorganisaties moeten zich vandaag de dag voegen naar een verantwoordingsstructuur. Aanbestedingen vinden plaats op basis van een probleemanalyse, waarop de oplossing vooraf omschreven dient te worden evenals de kwaliteit en de kwantiteit van dat wat het oplevert. De grote kracht & het succes van Creatief Beheer en de Afrikaandertuin zit hem in het feit dat zij betaald worden per vierkante meter groen. Creatieve invulling van de openbare ruimte vormt de basis van hun waarde, gelukkig herkennen ambtenaren in het veld de sociale ‘bijvangst’ en zorgen ze voor de grote gunfactor die de stichting bezit. Door gemeentelijke veranderingen, zoals het verdwijnen van de deelgemeente en de komst van de gebiedscommissies staat het bestaan van de tuin wel opnieuw onder druk. Frank hoopt dat zijn gesprek over de functie en de mogelijkheden van de tuin bij de gebiedscommissie resulteert in een goed advies richting de gemeente en het behoud van de tuin. Ze hadden de tuin betiteld als een soort van openluchtbuurthuis, en dat was precies wat het was. Frank had namelijk van de tuin een plek gemaakt, waarin iedereen welkom is en zich welkom voelt. Een plek waarin mijns inziens iedere dag zowel hetzelfde is als ook anders. De waardering voor wie je bent blijft, wie je ook bent en zo krijgt iedereen de kans om weer een nieuw verhaal aan de tuin toe te voegen. Deze verhalen uit de tuin beschrijven zijn waarde en daarom heb ik Frank gevraagd om iedere maand op RIO één van zijn verhalen met ons te delen. Een hopelijk oneindig boek, waarmee de insectrijke bloemen, bessen en kruiden even als Frank (die niet wou poseren) en zijn hond (die dat ook niet wilde, ook al zei Frank van wel) en het aangetaste tuinhuisje, de waardering krijgen die zij verdienen en dienen waarvoor ze bedoeld zijn.
IMG_7297585

Wordt vervolgd!

 

Rik Moonen

 

Rik Moonen creëert middels workshops en trainingen ruimte voor (persoonlijk) sociaal contact in woon- en werkomgeving, zodat mensen elkaar beter begrijpen, zich prettiger voelen en beter functioneren.  Zo geeft hij o.a. gastlessen aan de Hogeschool Rotterdam.
www.rikmoonen.nl

 

Reacties

stuks

, , , , , ,