COLUMN: Rood-Wit gaat nooit verloren?

5 december 2014
in Category: COLUMNS, WEST
0 2796 1
COLUMN: Rood-Wit gaat nooit verloren?

COLUMN: Rood-Wit gaat nooit verloren?

Ik was zes jaren jong toen ik voor het eerst mee ging naar Sparta. Van voetbal snapte ik nog weinig. Ik heb die wedstrijd vooral gekeken naar die man met de grote trommel en rondgerend door de gracht. Geen idee wat de uitslag is geworden.

Na die eerste keer was ik, zoals kleine jongetjes dat vol overgave kunnen zijn, verkocht. Verwoed verzamelde ik rood witte sjaaltjes. Vol trots droeg ik mijn shirt tijdens de klassenfoto van groep acht. Ik ben bij de sloop van het oude stadion nog met mijn vader naar Spangen gereden, bewapend met een zaag, om daar een stuk tribune mee te nemen voor mijn kamer.

Inmiddels ben ik geen klein jongetje meer; behalve als het de kasteelclub betreft. Ik ga nu, eenentwintig jaar later, nog zo vaak mogelijk naar het kasteel. Niet alleen voor het voetbal, maar vooral voor de gezelligheid, de collectieve emotie en de plat Rotterdamse tirades die er vanaf de tribune te horen zijn. De gloriedagen van Sparta heb ik nooit meegemaakt. Daarvoor had ik toch 40 jaar eerder geboren moeten worden. Dat geeft ook niet. Het is belangrijker dat je mee doet, dan dat je wint.

Lange tijd voetbalde Sparta in de middenmoot van de eredivisie, met af en toe een uitschieter naar de subtop of een uitglijder naar beneden. Dat was prima zo; mocht er een keer gewonnen worden van de club aan de linker Maasoever, was het sowieso al een geslaagd seizoen. Niets aan de hand. Lekker gezellig aanmodderen op het hoogste niveau. Sparta deed mee, af en toe won het nog een paar wedstrijden. Langzaam maar zeker werden de prestaties minder en is Sparta inmiddels afgegleden naar de Jupiler League. Waar ze inmiddels een wisselvallige middenmoter is geworden. Zoals gezegd, meedoen is belangrijker dan winnen, maar als je in de tweede divisie speelt, doe je eigenlijk ook niet echt mee.

Regelmatig worden wedstrijden verloren van een of andere nietszeggende FC en veel toekomstperspectief zit er niet in. Op de tribunes regeert het cynisme en de melancholie. Na weer een hopeloos puntverlies druipt het publiek morrend af en hoor je ze zeggen; “Dit was de laatste keer, ik kan het niet meer aanzien”.

Toch is het overgrote deel er de volgende wedstrijd weer. Want ondanks met vlagen ronduit beschamend voetbal is er ook iets anders wat mensen naar een voetbalstadion trekt. Verbondenheid met de mensen om je heen. Of je nou arm of rijk, links of rechts bent, je hoopt samen met iedereen op de tribune dat die bal nou eindelijk eens de weg naar het doel van de tegenstander gaat vinden. Dat er weer eens wat te juichen valt in Spangen.

Spelers komen en gaan. Clubliefde is een zeldzaam fenomeen in deze tijden. De aasgieren cirkelen weer rond het kasteel als er iemand in de jeugdopleiding een paar mooie doelpunten maakt. Dan kunnen ze binnen het jaar verkassen naar Alkmaar, Eindhoven of andere steden waar clubs met een dikke portemonnee voetballen. Voetballers zijn producten geworden, de clubs het merk. Dit alles geleid door de FIFA, een tot op het bot corrupte organisatie die letterlijk over lijken gaat om een WK te organiseren. De laatste 14 jaar zijn er 16(!) trainers aan het werk gezet en de laan uitgestuurd. In het voetbaljargon zijn enkele pareltjes te vinden en ‘trainerskerkhof’ is er daar een van.

Ook nu staat er sinds kort weer een vacature open. Ik zeg: van Gaal, volg je hart. Maar zijn hart zal wel vol zijn van de gigantische bedragen die zijn huidige werkgever op zijn bankrekening stort. Ondertussen is het nog maar halfvol bij de gemiddelde thuiswedstrijd. Het seizoen is nog geeneens halverwege en de doelstelling kan praktisch de prullenbak in. Financieel gezien zakt de club steeds verder af. Tot afgrijzen van velen is er door de hard nodige bezuinigingen een kunstgrasveld aangelegd. En kunstgras is er voor hockey. Nee, het is allemaal niet best, in Rotterdam West.

Ik houd me vast aan de vijfde regel van het clublied; “Rood-Wit gaat nooit verloren”. En ik hoop met heel mijn hart dat dit echt zo is.

 

Mink Lammertink

 

 

Reacties

stuks

,