COLUMN: RIO en de Rotterdamse Verlichting

25 oktober 2014
in Category: CENTRUM, COLUMNS
0 776 0
COLUMN: RIO en de Rotterdamse Verlichting

COLUMN: RIO en de Rotterdamse Verlichting

MONO-loog of DIA-log-ischt… en het bankje van Pierre Bayle

CBK

 

 

Uitsnede Bankje van Bayle bij Centrum voor Beeldende Kunst

‘If an historian were to relate truthfully all the crimes, weaknesses and disorders of mankind, his readers would take his work for satire rather than for history.’

Pierre Bayle

Toen Pierre Bayle op 30 oktober 1681 aankwam in Rotterdam zou hij nooit hebben kunnen bevroeden welke sporen hij in de stad zou achterlaten.

En zeker niet dat in 2006, 300 jaar na zijn overlijden, het straatbeeld van Rotterdam verrijkt zou worden met de naar hem genoemde Bankjes van Bayle. Nee, geen standbeeld. Dat had hem waarschijnlijk ook wel gesierd. Was Pierre Bayle als persoon te innemend om op een voetstuk geplaatst te worden en zijn gedachtegoed al verlichtend genoeg? Tja, dat bankje…

Vanzelfsprekend is er destijds goed nagedacht over de betekenis en doel van het bankje. Want functioneel gezien is het bankje een zitplaats, een rust- en ontmoetingsplaats. En daar zit ‘m in mijn beleving nou precies de crux, namelijk in het ontmoeten van medebewoners of willekeurige passanten, of juist heel gericht het afspreken met bekenden… Maar ook en bovenal de persoonlijke ontmoeting met de omgeving. Want zijn we nog wel in staat om onze omgeving in ons op te nemen en haar te lezen? Hoeveel mensen zoeken nog bewust naar een bankje? Ja, we kunnen ons ingraven in ons bankje voor de buis om ons dan vervolgens te laten verconsumeren. Of we zitten grote delen van de dag verstopt achter ons beeldscherm op het bureau of in onze broekzak.

Zeker in deze tijd van het jaar als grauw en grijs de overhand hebben, is het lastig om ontvankelijk te zijn voor de aspecten die buiten ons directe bereik en invloedssfeer liggen. Want uiteindelijk vindt vrijwel ieder mens ook weer zijn zekerheid en waarheid in de zaken waarover hij zijn controle heeft. En daarmee zijn we bewust of onbewust minder ontvankelijk voor onze omgeving. Terwijl buiten het vastomlijnde juist de oplossing ligt voor de vraagstukken waarvoor we ons gesteld zien.

Ja, dan is zo’n bankje helemaal niet zo gek. Of dat nou het bankje is van Bayle, of het bankje aan de Maas, het bankje in het park, of op het pleintje achter, of dat plekkie op je balkon… Ik ervaar namelijk dat de grote toegevoegde waarde van inspiratie vaak uit onverwachte hoek komt. Soms moet je er naar zoeken en je persoonlijke barrières ongedaan maken. Maar vaak valt het spontaan in mijn schoot, zonder ernaar gezocht te hebben.

Van 7 tot en met 16 november vindt in Rotterdam het evenement ‘De dag van de Dialoog’ plaats. Op tientallen plekken ontmoeten stadsgenoten elkaar om van gedachten te wisselen over ‘De energie van Rotterdam’, het thema van 2014. En om kennis, ervaring en dromen met elkaar te delen.

Dit jaarlijks terugkerend evenement heeft ondertussen haar waarde bewezen: zorg dat mensen elkaar ontmoeten en op een constructieve manier betrokken zijn bij hun stad Rotterdam. Persoonlijk juich ik dit evenement van harte toe, maar hebben we De Dag van de Dialoog echt nodig om tot soortgelijke ontmoetingen te komen?

Nu staan er her en der bankjes in Rotterdam. Ze zijn openbaar toegankelijk… om even pas op de plaats maken, om te gaan zitten en om te ontmoeten. Jezelf, je omgeving en het (on)bekende…

Neem een keer plaats op het bankje van Bayle naast het standbeeld van Erasmus (1622) voor de Laurenskerk. Of het bankje voor het Centrum Beeldende Kunst aan de Oude Binnenweg. Of een ‘gewoon’ bankje, want die vind je overal…

 

Evert van den Oever

 

 

Reacties

stuks

, , ,