Wie doet de afwas?

2 september 2015
in Category: CENTRUM, COLUMNS, ZUID
0 1792 0
Wie doet de afwas?

Wie doet de afwas?

Vorige week heb ik de vaat gedaan. ‘Hallo, is dat nou zo bijzonder?’ Eigenlijk wel, schijnt al eeuwen geleden te zijn geweest. Ontdekte dat, omdat de rest mijn routine bijzonder vond; teiltje buiten op een tafeltje zetten, vuil rechts, schoon links. Ik ben nou eenmaal een gezelligheidsmens en zo vind je altijd wel iemand die de theedoek ter hand wil nemen. Ik herinner me dat ik dinsdagochtend de week begon met een rondje zwerfvuil rapen. En ik heb zo’n hekel aan managers die verhalen ophangen over vroeger toen ze nog echt werkten.

Theoreties ben ik niet onderlegd, ik zet mijn eigen houtje-touwtje-theorieën in elkaar. Zo stoei ik al jaren met schaalgrootte; met hoeveel mensen kun je op basis van gelijkheid de toko runnen? Ik heb een broertje dood aan afspraken en regels, laat staan gezagsverhoudingen, en ik probeer er in al mijn ondernemingen ver van te blijven. Volgens mij moet je in staat zijn mooie dingen te bereiken terwijl je alles op tafel brengt, gewoon tijdens de koffiepauze of de lunch.

In Zeeland staat het motorhonk van Koeievaag; een club vrije rijders waar ik graag een biertje placht te drinken. Ze hebben een clubhuis op een toplocatie en maar 12 leden. Terwijl ze in het seizoen honderden bikers ontvangen. Het intrigeerde me hoe ze dat fiksten en heb zelfs overwogen om lid te worden om een en ander inside-out te onderzoeken (Tot ze me het terrein afflikkerden omdat ik de dresscode overtreden had; je mag die gasten met al hun plakplaatjes best wel voor homo uitmaken maar als je zelf een leuk jurkje aantrekt lig je er uit. Maar dit terzijde).

Bij Koeievaag worden alle besluiten met instemming van eenieder genomen. Voorbereiding kan op allerlei momenten, maar bekrachtiging is ter vergadering met alle aanwezigen. Iedereen doet z’n taak en als je te vaak laat afweten lig je er uit. Het motorrijderswereldje is aan het verharden met allerlei strak georganiseerde clubs en als vrije-rijdersclub heb je jezelf te weren. Want vroeger of later komen ze bij je op bezoek om de tent over te nemen en je in te lijven als afdeling en dan heb je hun jackie te dragen en naar hun pijpen te dansen. Om de slagvaardigheid te vergroten werd gekozen om het organisatiemodel over te nemen met een leider en drie subleiders. President en vice-president noemen ze dat en zo komt de hele bibliotheek van managementboek.nl in beeld; een prachtig platte organisatie naar de vaantjes door een bedreiging van buitenaf. Voer voor antropologen.

Ik kan er weinig tevredenheid uit putten dat ik de tuin op en af ren, altijd loop te bellen, ritselen en regelen en nog amper aan het eerlijke grondwerk toe kom. De tuin heeft weinig vijanden dus wat is de reden dat ik mij genoodzaakt zie mezelf apart te zetten om baasje te spelen?

Helaas ga ik daar in dit stukkie geen eerlijk antwoord op geven. De manager heeft een smoezenboek vol om op kantoor te gaan zitten in plaats van voor te gaan op de vloer. Maar ik heb geen kantoor en sta nog steeds met de poten in de klei. Iets anders dus?

Professioneel dingetje is geheimhoudingsplicht; ik kwam destijds in cluppies verzeild als jeugdveiligheidsoverleg enzo. Dan heb je te tekenen dat niets tussen de muren het pand verlaat. Nooit aan meegedaan; ‘als je me niet vertrouwt, vertel het me dan niet’.

 

Frank/Janine

 

Deze tuinman (m/v) mag trots terugkijken op wat de Afrikaandertuin geworden is maar neemt telkens verkeerde beslissingen. De wereld een beetje leuker maken levert wel populariteit op maar geen kaviaar op de toast. Frank/Janine gelooft in karma: wie goed doet… komt op zijn/haar pootjes terecht.

 

 

Reacties

stuks

, , , , , ,